Słońce Tebrizu Julia Samandi- recenzja

Książka autorstwa Julii Samandi pt. '' Słońce Tebrizu'', jest poruszającą książką z gatunku literatury faktu. Można by powiedzieć, że stanowi osobisty pamiętnik autorki w którym główna bohaterka dzieli się z czytelnikami światem swoich rozterek, trudną miłością i wyborami. Nie jest to jednak książka jedynie o miłości, ale może być ujmowana w szerokim kontekście słowa, człowieczeństwo. Jest to niewątpliwie powieść o głębokim charakterze psychologicznym.

"A przecież upłynęło już tyle lat, odkąd postawiła kropkę po ostatnim zdaniu tamtej historii - i odwróciła kartkę. Odeszła, bo któreś z nich musiało odejść. To, co było między nimi, było piękne, ale zbyt delikatne i magiczne, by nie dać się zmiażdżyć w trybach codzienności."

Na kartach powieści mamy możliwość poznania Julii, która z pozoru wiedzie szczęśliwe i poukładane życie u boku swojego męża z którym spodziewa się syna. Rodzi się więc pytanie, czy istnieje coś co mogłoby ten idealny stan zaburzyć? Odpowiedzią jest wspomnienie, pojawiającej się coraz częściej przeszłości.


W tym momencie kobieta rozpoczyna swoja opowieść o tym jak na forum muzycznym poznała swoją bratnią duszę o imieniu Madżun, która stała się jej miłością.  Chociaż dzieliła ich od siebie odległość, gdyż chłopak mieszkał w Iranie, dziewczyna nie zniechęciła się i była w pełni świadoma dzielących ich różnić kulturowych, religijnych oraz obyczajowych.

Jak w każdej miłości się zdarza i w tym przypadku mamy możliwość obserwowania wzlotów i upadków. Pierwszym takim szczęśliwym momentem w życiu naszej bohaterki, jest możliwość wyjazdu na kurs do Iranu i nadzieja spotkania ukochanego mężczyzny.


Podczas lektury w moim umyśle pojawiało się wiele pytań wśród których są takie: Co wydarzyło się w życiu kobiety, że zdecydowała się na wyjście za mąż nie za ukochanego chłopaka, a Adama? Czy irańskie uczucie rzeczywiście nie przetrwało próby czasu? i wreszcie czy kobieta jest naprawdę szczęśliwa prowadząc dotychczasowe życie? O tym przekonajcie się Państwo, sięgając po '' Słońce Tebrizu''.

Podsumowując, ''Słońce Tebrizu'' jest to bardzo mocna powieść należąca do literatury faktu. Autorka sprawnie prowadzi narrację od przeszłości do teraźniejszości. 
Kolejnym z atutów książki jest szczerość opisu towarzyszących kobiecie emocji i zrozumiały język, pozwalający czytelnikowi wczuć się w to co czuje i czego doświadcza Julia. Jest to bardzo dobrze napisana powieść, pokazująca że marzenia i uczucia które się w nas pojawiają pod wpływem różnych wydarzeń i sytuacji nigdy nie umierają i są głęboko zakorzenione w nas.

Z psychologicznego punktu widzenia, jest to książka z przesłaniem dla wszystkich tych, którzy zmagają się z przeszłością, często podobnie jak w przypadku naszej bohaterki trudnej do zaakceptowania i wymazania z pamięci. Jednocześnie jest to piękna opowieść o wewnętrznym pragnieniu, miłości i wspomnieniach.

Gorąco polecam!


Za możliwość przeczytania i zrecenzowania, serdecznie dziękuję Wydawnictwu Novae res.

fot. materiały Wydawnictwa Novae res.

Rodzaj literatury:
Literatura kobieca
Format:
130x210, skrzydełka
Wydanie:
Pierwsze
Liczba stron:
368
ISBN:
978-83-8083-928-1
Rok wydania:
2018

Cena: 34,00

https://novaeres.pl/katalog/tytuly?szczegoly=slonce_tebrizu,druk








 
 

Barbara Wood '' Ulica Rajskich dziewic''-recenzja

Powieść Barbary Wood pt. '' Ulica Rajskich dziewic'' osadzona jest w Egipcie - kraju rządzącym się swoimi własnymi prawami, gdzie religia ma ogromny wpływ na życie mieszkańców.

Na kartach powieści poznajemy młodą Yasminę, która po wielu latach spędzonych w Stanach Zjednoczonych, zostaje wezwana do Egiptu. 
Niczego nieświadoma dziewczyna podejrzewa, że zostaje wezwana przez umierającego ojca. Okazuje się jednak, że do powrotu zmusiła ją babcia - Amira.

Kobieta za wszelką cenę pragnie pogodzić umierającego syna z córką. Dzięki temu mamy możliwość poznania  przeszłości rodu Raszidów.

Opowieść dziewczyny zaczyna się w 1945 roku, a kończy w 1988.
Jako czytelnicy, mamy możliwość przeniesienia się do powojennego Kairu, aby przejść z rodem Raszidów przez społeczne i obyczajowe zmiany- Amira snuje swą opowieść, która rozpoczyna się w 1945 roku a kończy w roku 1988. Przenosimy się do powojennego Kairu, by razem z rodziną Raszidów przejść przez społeczne i obyczajowe zmiany, jakie nastąpiły w ciągu tych lat. Poznajemy całą gamę przeróżnych osobowości, ich uczucia, myśli i motywy postępowania. Poznajemy codzienne życie Kairu, które autorce udało się rewelacyjnie oddać. I poznajemy losy członków jednej z najważniejszych kairskich rodzin.

Książka jest niesamowicie napisaną sagą jednej z najbogatszych i najbardziej wpływowych rodzin egipskich.
Poprzez karty książki możemy zatopić się w kairskim klimacie tamtejszej arystokracji, pełnym wystawnych przyjęć, lecz również możemy poznać życie ludzi z najbiedniejszych rodzin. Zatapiamy się w życiu pełnym miłości, strachu, upokorzeń, nadziei, rozczarowań i namiętności. I chociaż dla mnie takie życie jest niewyobrażalne, czasami wręcz szokujące, to dzięki książce udało mi się lepiej zrozumieć tok myślenia egipskich kobiet. 
Książkę zdecydowanie polecam każdemu, kto lubi powieści typu sag rodzinnych . Co więcej, warto zapoznać się z książką, chociażby ze względu na poznanie innych kultur.

Za udostępnienie egzemplarza do recenzji, serdecznie dziękuję Wydawnictwu Książnica